1. Akşam hava kararır. Metrodan inip de evimize giderken o son adımları arkamıza bakarak, başımıza bir şey gelmesinden endişelenerek, ya da telefonla konuşur gibi davranarak yürürüz. Adımlar hızlı, sokaklar tenha, etraf karanlık. Üstelik bunu her gün yapan bir sürü kadından yalnızca biriyiz. Bu sokakta bir kadın, gecenin herhangi bir saatinde, hiçbir korku duymadan özgürce yürüyebilir mi, sorusuna “evet” yanıtını verdiğimiz gün, kadınları gören, gözeten bir şehirden bahsetmeye başlayabiliriz. Gelin şimdi beraber soralım: Şehir bizi korur mu?

🌎 Çevir dünyayı tersine, dönsün, dönsün

Seni dövemez, dizini dövsün, dövsün

Kız kardeşlerin sesini duysun, duysun

Kadınlar sokaklara dökülsün

Bundan böyle duramam ben evde

Sokağa, özgürleşmeye

Dünya yerinden oynar

Dünya yerinden oynar

kadınlar özgür olsa

kadınlar, özgür olsa 🪄

🔗 Tuğçe Tezer’le Şehir Defteri’nin tüm bölümlerini @musebirdsmedia ve @tt_sehirdefteri podcast ve youtube hesaplarından dinleyebilirsiniz.

6 Şubat’ın 3. yılında Antakya'ya dair gözlemlerimi Fayn için kaleme aldığım "Yerinde gurbette olmak" yazısı, Tuğçe Tezer'le Şehir Defteri'nin yeni bölümüne dönüştü. Tüm kalbimle, Antakya'ya ve Antakya'nın iyileşmesine bir faydası olmasını diliyorum. Bu programı Antakya'dan dinleyen dostlarım başta olmak üzere, tüm (kökten ve kendinden) Antakyalı olanlara selamlarımla.

"İnsanın büyüdüğü, yaşadığı, bildiği mekanın tanımsız ve yabancı bir hâl alması “yerinde gurbet” hâlini ifade eder. Orada olduğumuz hâlde, artık orada hissetmediğimiz bir gurbet hâli. İşte Antakyalılar, 6 Şubat’tan beri bunu yaşıyor çünkü şimdiki Antakya bildikleri Antakya değil."

📸 • Salih Kerimoğlu

Milyonlarca insan her sabah aynı “geceye” uyanıyor. Peki, saatlerimiz bize gündüzü söylerken, şehir neden hala geceyi yaşıyor? Bugün Şehir Defteri’ne; güneşin bizden nasıl çalındığını not düşüyor ve beraber soruyoruz: Güneş nereye kayboldu?