Don Quijote, bir parodinin sınırlarını aşar ve modern anlatının temel meselelerini sahneye taşır: Dilin dünyayı nasıl çarpıttığı, ideallerin nasıl bir yanılsama gücü taşıdığı, hakikatin çoğu zaman anlatı içinde üretildiği ve okurun bu üretimin aktif bir parçası olduğu… Don Quijote, yalnızca “yel değirmenlerine saldıran” gülünç bir adamın hikâyesi değil; insanın, metinlerin ve ideallerin/hayallerin dünyayı kurma/kurgulama biçimlerine dair hâlâ çok güncel bir soruşturma.

Bu eksen üzerinde kahramanın kendini ne şekilde oluşturduğunun izini sürüyoruz. Yazar da okurla özdeş, o da Don Quijote’ nin izini sürüyor. Karakterin “yaratılış”ı okurun gözleri önünde gerçekleşiyor… Olmak (being) rahattır, dönüşmek (becoming) risklidir ve onları korkunç devler sanarak yel değirmenlerine saldırma ihtimali her zaman vardır.”.

https://open.spotify.com/track/7mufTLdk3CQw0dKH43QZeu?si=339a7f15344e46c5

https://www.youtube.com/watch?v=yTcsgxU9jsA

https://hudsonreview.com/2015/10/don-quixote-or-the-art-of-becoming/

Baht Dönüşü yeni yayın döneminde, “Seçenekler gerçekten tükendi mi?” ve “Kaderin ya da çağın koşullarının elinde gerçekten birer oyuncak mıyız?” sorularına yanıt arayacağız. Sanat eserlerinin, özellikle de edebiyatın, neden uyumdan ve mutlu sonlardan ziyade “çelişki, çatışma, mutsuzluk ve kayıptan” beslendiğini ya da bahsettiğini; kaderi bir kenara bırakıp kayıplarımızın ardından tuttuğumuz yas veya zaman zaman içinden çıkamadığımız melankoli süreçlerinde kendimizi yitirmeden ilerlerken, bizi karanlık yerlere sürüklese de neden yine de edebiyat, müzik ve sinemaya sığındığımızı ele alacağız.