In der aktuellen Folge kommen wir mal wieder auf einen Autor zurück, mit dem wir uns bereits einige Male beschäftigt haben: Cicero. Doch dieses Mal geht es um die Anfänge seiner Karriere, und welche Rolle ein korrupter Statthalter namens Verres dabei gespielt hat. An einigen Beispielstellen besprechen wir, wie Cicero so vorgeht, was er Verres vorwirft und wie es ihm gelingt die Anliegen von Provinzbewohnern in Rom zu vertreten.

Cic. Ver. 1,2
huic ego causae iudices cum summa voluntate et expectatione populi Romani actor accessi, non ut augerem invidiam ordinis, sed ut infamiae communi succurrerem. adduxi enim hominem in quo reconciliare existimationem iudiciorum amissam, redire in gratiam cum populo Romano, satis facere exteris nationibus possetis, depeculatorem aerarii, vexatorem Asiae atque Pamphyliae, praedonem iuris urbani, labem atque perniciem provinciae Siciliae.

Cic. Ver. 1,14
Idem iste praetor monumenta antiquissima partim regum locupletissimorum quae illi ornamento urbibus esse voluerunt, partim etiam nostrorum imperatorum, quae victores civitatibus Siculis aut dederunt aut reddiderunt, spoliavit nudavitque omnia. neque hoc solum in statuis ornamentisque publicis fecit, sed etiam delubra omnia sanctissimis religionibus consecrata depeculatus est, deum denique nullum Siculis qui ei paulo magis adfabre atque antiquo artificio factus videretur reliquit. In stupris vero et flagitiis nefarias eius libidines commemorare pudore deterreor. simul illorum calamitatem commemorando augere nolo quibus liberos coniugesque suas integras ab istius petulantia conservare non licitum est.

Cic. Ver. 2,42-43

Tum iste ab equite Romano splendido et gratioso Cn. Calidio, cuius filium sciebat senatorem populi Romani et iudicem esse, eculeos argenteos nobiles qui Quinti Maximi fuerant aufert. inprudens huc incidi, iudices; emit enim, non abstulit; nollem dixisse; iactabit se et in his equitabit eculeis.

'emi, pecuniam solvi'.

credo.

'etiam tabulae proferentur'.

est tanti; cedo tabulas. dilue sane crimen hoc Calidianum, dum ego tabulas aspicere possim. Verum tamen quid erat quod Calidius Romae quereretur, se cum tot annos in Sicilia negotiaretur, abste solo ita esse contemptum, ita despectum ut etiam una cum ceteris Siculis despoliaretur? si emeras, quid erat quod confirmabat se abs te argentum esse repetiturum, si id tibi sua voluntate vendiderat?

_________________________________

Musik Intro und Outro: Don't Feel (So Low) by Mid-Air Machine (Free Music Archive)(CC BY-SA)

In unserer neuen Folge reden wir nach unserem Funfact, in dem es heute um das antike römische "Wochenende" geht, ein drittes Mal über Ovid - nach den Heroides (Folge 2) und den Fasti (Folge 17) nun über die Amores. Dafür beobachten wir exemplarisch an Buch 1, worum es in seinen Liebesdichtungen geht, wie sie angeordnet und geschrieben sind und wie der Dichter mit den typischen Merkmalen der römischen Liebeselegie umgeht.

Textstellen:

1.1.1-8; 17-30

Arma gravi numero violentaque bella parabam

edere, materia conveniente modis.

par erat inferior versus; risisse Cupido

dicitur atque unum surripuisse pedem.

‘quis tibi, saeve puer, dedit hoc in carmina iuris?

Pieridum vates, non tua, turba sumus.

quid, si praeripiat fl avae Venus arma Minervae,

ventilet accensas fl ava Minerva faces?

cum bene surrexit versu nova pagina primo,

attenuat nervos proximus ille meos.

nec mihi materia est numeris levioribus apta,

aut puer aut longas compta puella comas.’

questus eram, pharetra cum protinus ille soluta

legit in exitium spicula facta meum

lunavitque genu sinuosum fortiter arcum

‘quod’que ‘canas, vates, accipe’ dixit ‘opus!’

me miserum! certas habuit puer ille sagittas:

uror, et in vacuo pectore regnat Amor.

sex mihi surgat opus numeris, in quinque residat;

ferrea cum vestris bella valete modis!

cingere litorea fl aventia tempora myrto,

Musa per undenos emodulanda pedes!

1.6.1-24; 41-52

Ianitor (indignum!) dura religate catena,

difficilem moto cardine pande forem.

quod precor, exiguum est: aditu fac ianua parvo

obliquum capiat semiadaperta latus.

longus amor tales corpus tenuavit in usus

aptaque subducto pondere membra dedit.

ille per excubias custodum leniter ire

monstrat, inoff ensos derigit ille pedes.

at quondam noctem simulacraque vana timebam;

mirabar, tenebris quisquis iturus erat.

risit, ut audirem, tenera cum matre Cupido

et leviter ‘fi es tu quoque fortis’ ait.

nec mora, venit amor: non umbras nocte volantes,

non timeo strictas in mea fata manus;

te nimium lentum timeo, tibi blandior uni;

tu, me quo possis perdere, fulmen habes.

aspice (uti videas, immitia claustra relaxa)

uda sit ut lacrimis ianua facta meis.

certe ego, cum posita stares ad verbera veste,

ad dominam pro te verba tremente tuli.

ergo, quae valuit pro te quoque gratia quondam,

(heu facinus!) pro me nunc valet illa parum?

redde vicem meritis: grato licet esse quod optas.

tempora noctis eunt; excute poste seram!

lentus es, an somnus (qui te male perdat!) amantis

verba dat in ventos aure repulsa tua?

at, memini, primo, cum te celare volebam,

pervigil in mediae sidera noctis eras.

forsitan et tecum tua nunc requiescit amica;

heu, melior quanto sors tua sorte mea!

dummodo sic, in me durae transite catenae!

Tempora noctis eunt; excute poste seram!

fallimur, an verso sonuerunt cardine postes

raucaque concussae signa dedere fores?

fallimur: impulsa est animoso ianua vento.

ei mihi, quam longe spem tulit aura meam!

1.9.1-2

Militat omnis amans, et habet sua castra Cupido;

Attice, crede mihi, militat omnis amans.

In der neuesten Folge setzen wir das Thema der letzten Folge fort und beschäftigen uns weiter mit Lucans de bello civili. Doch dieses Mal geht es dabei um die zentrale Schlacht des Epos, das Aufeinandertreffen von Caesar und Pompeius bei Pharsalos. Welche Rolle spielen die beiden Emotionen Furcht und Hoffnung im Schlachtverlauf und wie werden vor allem die republikanischen Soldaten charakterisiert?

Luc. 7,82-83

vibrant tela manus, vix signa morantia quisquam | exspectat: propera, ne te tua classica linquant.

Luc. 7,101-107:

Belli pars magna peracta est | his, quibus effectum est, ne pugnam tiro paveret, | si modo virtutis stimulis iraeque calore | signa petunt. multos in summa pericula misit | venturi timor ipse mali. Fortissimus ille est | qui, promptus metuenda pati, si comminus instent, | et differre potest.

Luc. 151-167:

non tamen abstinuit venturos prodere casus | per varias Fortuna notas. nam, Thessala rura | Cum peterent, totus venientibus obstitit aether | [inque oculis hominum fregerunt fulmina nubes.] | Adversasque faces immensoque igne columnas | Et trabibus mixtis avidos typhonas aquarum | Detulit atque oculos ingesto fulgure clausit; | Excussit cristas galeis capulosque solutis | perfudit gladiis ereptaque pila liquavit, | aetherioque nocens fumavit sulpure ferrum; | nec non innumero cooperta examine signa | vixque revulsa solo maiori pondere pressum | signiferi mersere caput rorantia fletu | usque ad Thessaliam Romana et publica signa. | admotus superis discussa fugit ab ara | taurus et Emathios praeceps se iecit in agros, | nullaque funestis inventa est victima sacris.

Luc. 7,214-223:

Miles, ut adverso Pheobi radiatus ab ictu | descendens totos perfudit lumine colles, | non temere inmissus campis: stetit ordine certo | infelix acies. cornus tibi cura sinistri, | Lentule, cum prima, quae tum fuit optima bello, | et quarta legione datur. tibi, numine pugnax | adverso Domiti, dextri frons tradita Martis. | at medii robur belli fortissima densant | agmina, quae Cilicum terris deducta tenebat | Scipio, miles in hoc, Libyco dux primus in orbe.

Luc. 7,337-341

vidit ut hostiles in rectum exire catervas | Pompeius nullasque moras permittere bello | sed superis placuisse diem, stat corde gelato | attonitus; tantoque duci sic arma timere | omen erat. Premit inde metus, totumque per agmen | sublimi praevectus equo „quem flagitat“ inquit | vestra diem virtus, finis civilibus armis, | quem quaesistis, adest. totas effundite vires: | extremum ferri superest opus, unaque gentis | hora trahit.

Luc. 7,376-382:
si quis post pignora tanta | Pompeio locus est, cum prole et coniuge supplex, | imperii salva si maiestate liceret, | volverer ante pedes. Magnus, nisi vincitis, exul, | ludibrium soceri, vester pudor, ultima fata | deprecor ac turpes extremi cardinis annos, | ne discam servire senex

Luc. 7,492-449

Pompei densis acies atipata catervis| iunxerat in seriem nexis umbonibus arma, | vixque habitura locum dextras ac tela movendi | constiterat gladiosque suos conpressa timebat