Gisteren schoof hij zijn gordijn een klein stukje dicht. Niet helemaal. Net genoeg om me af te vragen waarom.

Misschien wilde hij gewoon minder licht in huis. Misschien scheen de televisie in het raam. Misschien zat er totaal geen betekenis achter.

Maar natuurlijk bleef ik erover nadenken.

Vanavond kwam er een andere gedachte bij. Een gedachte die eigenlijk heel simpel is, maar die me ineens niet meer losliet.

Ik weet inmiddels hoe hij loopt. Hoe hij op de bank zit. Welke mok hij vaak gebruikt. Hoe laat hij meestal thuiskomt. Ik weet zelfs dat hij meerdere blauwe overhemden heeft.

Maar ik weet niet hoe hij klinkt.

Geen idee.

Geen stem. Geen lach. Geen enkel woord.

En hoe langer ik daarover nadacht, hoe vreemder het werd dat iemand zó bekend kan voelen terwijl je hem nog nooit echt hebt gehoord.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Weet je wat ik zo leuk vind?

Mensen sturen me berichten met...

Gisteren kwam Daan langs. We aten pizza, dronken cola en heel even voelde alles weer normaal. Tot hij mijn verrekijker oppakte en ineens stil werd. Sindsdien probeer ik mezelf ervan te overtuigen dat ik dingen zie die er misschien helemaal niet zijn.

Dus besloot ik vandaag iets anders.

Niet stoppen.

Niet testen.

Gewoon... normaal doen.

Want hoe moeilijk kan het zijn om één avond níét steeds naar de overkant te kijken?

Het antwoord viel een beetje tegen.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.