Döne Kaya’nın moderatörlüğünü yaptığı bu bölümde, şehir plancısı Tuğçe Tezer ile mekânsal adalet bağlamında Antakya’yı konuştuk. Depremin ardından Antakya’da yaşayanların barınma, ulaşım ve kamusal alanlara erişim gibi temel haklarının nasıl gasp edildiğini; bir şehir için adaletin ne ifade ettiğini ele aldık.

Ayrıca;

• Ekolojik adalet bağlamında Asi Nehri’nin hikâyesini ve süreç boyunca yaşadıklarını,

• Antakya’nın “yeniden inşa” süreci adı altında ekosistemin, tarım alanlarının ve şehir belleğinin nasıl dönüştürüldüğünü,

• Bu sürecin adalet kavramını nasıl etkilediğini,

• Kırılgan grupların Antakya’da ortaya çıkan adaletsizlikten nasıl etkilendiğini,

• Bu tabloda kamunun sorumluluğunu,

• Antakya’nın tüm bileşenleriyle birlikte yeniden adil ve yaşanabilir bir şehir olup olamayacağını konuştuk.

“Adaletin sesi, bir şehirde yeniden duyulabilir mi?”

Fatma Irmak’ın moderatörlüğünü yaptığı bu bölümde,Adalet Peşinde Aileleri Platformu Adıyaman temsilcisi Celal Gezer ile direniş ve adalet arasındaki ilişkiyi konuştuk. 6 Şubat depremlerinin ardından geciken, ertelenen ya da karşılıksız bırakılan adalet talebinin aileleri Ankara’da bir adalet nöbetine nasıl taşıdığını ele aldık.

Ankara’ya gidişin yalnızca hukuki bir süreç takibi değil; aynı zamanda görünür olma, unutulmama ve kamusal sorumluluğu hatırlatma çabası olduğunu konuştuk. “Adalet yerini bulsaydı bugün Ankara’da olur muyduk?” sorusu üzerinden, direnişin aslında eksik bırakılan adaletin bir sonucu olduğunu değerlendirdik.

Bölümde ayrıca aileler arası dayanışmanın bu süreçte nasıl güçlendiğini, ortak acının nasıl ortak bir mücadeleye dönüştüğünü ve Ankara’daki sürecin kazanımla sonuçlanmasında hangi adımların etkili olduğunu konuştuk. Özellikle 27. madde kapsamında deprem suçlularının muaf tutulmaması yönündeki kazanımın yalnızca deprem aileleri için değil, hukuk devleti ilkesi açısından da geniş bir anlam taşıdığını vurguladık.

Bu bölüm, “direnişin adaleti” kavramını; geciken adalet karşısında vazgeçmemek, kamusal sorumluluğu hatırlatmak ve hakikatin peşinde kolektif bir irade göstermek olarak yeniden düşünmeye davet ediyor. Adalet talebinin bir nöbetten daha fazlası olduğunu; hafızayı, dayanışmayı ve geleceğe dair sorumluluğu da içinde taşıdığını birlikte konuştuk.

Döne Kaya’nın moderatörlüğünü yaptığı bu bölümde, adaleti yalnızca hukuki bir mekanizma olarak değil, aynı zamanda toplumsal yasın ve iyileşmenin bir parçası olarak onarıcı adalet ve duygusal adalet olarak ele alıyoruz. Şengül Hablemitoğlu ile birlikte şu soruların izini sürüyoruz:

Onarıcı ve duygusal adalet nedir? Yas ile nasıl bir ilişkisi vardır? Türkiye’de bu kavramı nereden ve nasıl konuşmaya başlamalıyız?

Kayıp yaşayan bir kişi için, sevdiğinin ölümüne neden olan kişi ve kurumların cezalandırılması ne ifade eder? Adalet arayışı, yas sürecinin neresinde durur?

Bir ülkede adalet mekanizmaları işlemediğinde yas süreci nasıl şekillenir?

“Bir ülkede adalet yoksa, yas vardır” cümlesinden hareketle, adaletin yokluğu toplumsal yasın biçimini nasıl değiştirir?

Bireylerin sağlıklı bir yas sürecine devam edebilmesi için toplumun, devletin ya da kurumların nasıl bir sorumluluk alması gerekiyor?

Doğrudan kaybı olmayanların da kaybı olanlarla birlikte yas tutmasının etik bir sorumluluk olduğunu hatırlatarak, yasın içinden adalete uzanan bu yolculukta birlikte düşünmeye ve birlikte hatırlamaya davet ediyoruz.