In deze aflevering leg ik uit waarom de oorzaak van dertig jaar schade niet in mij lag, maar in mijn omgeving. Niet labels als beelddenken of hoogbegaafdheid stonden centraal, maar het ontbreken van acceptatie. Ik vertel hoe het sociale klimaat in Sleen en op basisschool De Akker maakte dat ik als mens niet mocht bestaan zoals ik was, en wat het betekent om pas nu, bij twee mensen, echte acceptatie te ervaren.

In eenzaamheid overleef je, samen met elkaar leef je. In Sleen zoeken mensen naar zwarte schapen om hun eigen tekortkomingen en falen op af te schuiven.

Dertig jaar vechten. Dertig jaar uitleggen. Dertig jaar het vaandel van rechtvaardigheid dragen zonder dat iemand het overneemt. In deze aflevering spreek ik over het moment waarop ik begin dit jaar eindelijk hardop zei: “Ik heb hulp nodig.” Over wat er gebeurt als je opgestreden bent, over pijn die niet meteen oplost, en over de moed om toch te blijven staan, ook als je breekt.

In deze aflevering duiken we in de rauwe realiteit van buitensluiting, niet alleen van groepen, maar vooral van individuen. We onderzoeken waarom sociale verbondenheid in onze genen zit en waarom het gebrek eraan voelt als een levende hel. Hoe hulp­systemen bedoeld zijn om te ondersteunen, maar in de praktijk vaak mensen registreren, labelen en verder wegduwen. En hoe een mens verandert in een datapunt zodra het systeem de regie overneemt. Een persoonlijke, scherpe en soms pijnlijke monoloog over menselijkheid, kwetsbaarheid en de strijd om gezien te blijven in een wereld vol hokjes.

In deze aflevering probeer ik woorden te geven aan iets dat eigenlijk geen woorden heeft. Het gevoel dat elke dag door me heen schreeuwt, zonder dat ik precies weet wát het probeert te zeggen. Terwijl mijn horizon dit jaar verder is gaan reiken — door nieuwe mensen, nieuwe inzichten, en opnieuw geconfronteerd worden met het onderwijs waar ik al dertig jaar verhalen over hoor — duik ik dieper in de kern van wat er misgaat in onze samenleving.

Ik onderzoek waarom we als mens verantwoordelijkheid vermijden, waarom we een “zwart schaap” in elke klas lijken te creëren, en hoe scholen praten over waarden maar nalaten ze écht te onderwijzen. Over pesten, buitensluiten, het misbruik van geloof, en de wij-tegen-zij-mentaliteit die al veel te vroeg begint.

Een aflevering over mens-zijn, over patronen zien, over de stilte die overblijft wanneer taal tekortschiet — en over de vraag hoe we ooit een samenleving kunnen vormen als we niet leren elkaar te accepteren zoals we zijn.

In deze vernietigende en rauwe aflevering vertelt de host over 38 jaar leven als buitenstaander. Over een wereld die hem als last zag, als afval — en hoe systemen kinderen breken om ze volgzaam te maken. Over het doven van licht, het wegstoppen van alles wat anders is, en de levenslange littekens die dat achterlaat.

Ook spreekt hij open over eenzaamheid, liefde die nooit kwam, de stempel van De Akker, en de manier waarop hij jarenlang werd geremd, klein gemaakt en ongeloofwaardig verklaard.

Toch is dit geen verhaal van overwinning, maar van pure koppigheid. Van weigeren te verdwijnen.
Elke ademhaling als daad van verzet.
Elke dag bestaan als bewijs dat ze hem niet hebben gekregen.

Een duik in de schaduwkant van systemen, menselijkheid, en de kracht van iemand die — ondanks alles — er nog ís.

In deze aflevering stel ik mezelf een vraag die anderen simpel vinden, maar voor mij allesbehalve dat is: wat maakt mij blij?
Ik neem je mee in hoe overleven, bouwen en alleen doorgaan mijn leven hebben gevormd — en waarom blijdschap voor mij niet draait om hobby’s, maar om veiligheid.
Ik praat over de pijn van buitensluiting, het doorzetten zonder hulp, en het diepe verlangen naar intimiteit dat verder gaat dan logica: een plek waar mijn lichaam eindelijk kan zeggen “je hoeft niet meer te vechten.”

Een eerlijke, rauwe aflevering over groei, eenzaamheid, verlangen… en blijdschap die langzaam in zicht komt.

In deze aflevering gaat het over echt en oprecht blijven in een wereld die liever alles met een laagje suiker bedekt. Over hoe vaak we geneigd zijn om onze woorden te verzachten, onze gevoelens te verbergen of iets mooier te maken dan het is, gewoon omdat eerlijkheid soms te rauw voelt.