Ik heb al even geen nieuwe aflevering gemaakt, ik vertel kort een aantal gebeurtenissen en wat ik 16 april a.s. ga doen. Er is nog heel veel onzeker en het is nog steeds leven van dag tot dag. Het is ietswat lichter en ik heb meer mensen om mij heen, zonder hun houd het op, ik ben deze mensen enorm dankbaar.

Net na een ptss aanval. ze worden nu elke keer zwaarder, mijn lijf protesteert meer en meer, dit vertaald zich in stijfheid. drammertje maakt het leven met pieken en dalen onmenselijk zwaar. mijn lieftallige moeder krijt nu extra handjes. dit brengt ook de medisch noodzakelijke zorg van mij moeder. verder wat simpele gedachten

Een loodzware dag gehad vandaag. er is hier thuis huis gehouden en drammertje wordt keer op keer agressiever en smerig er. Dit is onmenselijk. Vandaag nu 2 vergelijkbare situaties gehad, 1 daarvan dus drammertje. de bedreiging blijft voortduren dat wij, mams en ik het huis uit gezet worden ondanks onze medische toestand omdat wij hier uit Sleen als zogenaamde veroorzakers weg moeten!

Ik uit mijn gevoelens van deze vakantie. het is een dubbel gevoel geweest. Enerzijds kan ik geen woorden vinden voor hoe fijn de vakantie geweest is en aan de andere kant is het ook heel zwaar geweest. Zou ik het over willen doen, graag, wel liever niet alleen maar met een partner om de andere kant te verdelen.

De laatste opname van ver van de norm in Zuid Portugal. op het strand aan de Middellandse Zee samen met Milly, mijn hond. het was wisselend deze vakantie. aan de ene kant deed het mij goed maar aan de andere kant voelt de eenzaamheid pijnlijker.

mijn gevoel even uiten op mijn vakantie in Zuid Portugal. dat vakantie alleen met cptss zwaar is, dat het zorgkantoor mij niet wil zien voor wie ik ben en alleen hun eigen belangen zien. ik heb deze aflevering niet gescript zoals gebruikelijk. ook denk ik erover om videos te gaan maken, maar ben er nog niet uit hoe exact.

In deze aflevering leg ik uit waarom de oorzaak van dertig jaar schade niet in mij lag, maar in mijn omgeving. Niet labels als beelddenken of hoogbegaafdheid stonden centraal, maar het ontbreken van acceptatie. Ik vertel hoe het sociale klimaat in Sleen en op basisschool De Akker maakte dat ik als mens niet mocht bestaan zoals ik was, en wat het betekent om pas nu, bij twee mensen, echte acceptatie te ervaren.

In eenzaamheid overleef je, samen met elkaar leef je. In Sleen zoeken mensen naar zwarte schapen om hun eigen tekortkomingen en falen op af te schuiven.