Στα 46 σου μπορείς να έχεις δουλειά, οικογένεια, υποχρεώσεις και μια απολύτως σοβαρή επιθυμία να περάσεις το βράδυ σου ως ξωτικό. Το δύσκολο είναι να το εξηγήσεις στον Δημήτρη.

Στο 131ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος επιστρέφει στο Dungeons & Dragons και ο Δημήτρης προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς του συνέβη. Το ενδιαφέρον είναι ότι έχει κι ο ίδιος ένα μερίδιο ευθύνης για αυτή την επιστροφή. Κάποιες φορές, άλλωστε, δίνεις μια ιδέα σε έναν φίλο σου και μετά περνάς ένα ολόκληρο επεισόδιο ζητώντας εξηγήσεις.

Το να ξαναπιάσεις, όμως, ένα χόμπι που αγαπούσες μικρός έχει τις πρακτικές του δυσκολίες. Η διάθεση μπορεί να επέστρεψε, αλλά η παλιά παρέα δεν περιμένει απαραίτητα στο ίδιο τραπέζι και το πρόγραμμα δεν έχει ξαφνικά αδειάσει. Πού χωράει λοιπόν το παιχνίδι ανάμεσα σε όλα τα υπόλοιπα; Και πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις απλώς για να βρεις ανθρώπους να παίξεις μαζί τους;

Βέβαια, ο Δημήτρης δεν πρόκειται να αρκεστεί στο «έχει πλάκα». Θέλει να καταλάβει ποιος αποφασίζει τι συμβαίνει σε αυτό το παιχνίδι και γιατί πρέπει να τον εμπιστευτείς. Οι εξηγήσεις του Γιώργου γεννούν καινούργιες απορίες, τα ζάρια μπαίνουν στο μικροσκόπιο και η κουβέντα αποκτά περισσότερη καχυποψία από όση ίσως περίμενες για ένα παιχνίδι με φίλους.

Δεν χρειάζεται να ξέρεις τι είναι ένας Dungeon Master για να αναγνωρίσεις την κατάσταση. Αρκεί να έχεις αφήσει κάποτε ένα αγαπημένο χόμπι στην άκρη, λέγοντας ότι θα το ξαναπιάσεις όταν βρεις χρόνο. Ή να έχεις έναν φίλο που ενθουσιάζεται τόσο με κάτι, ώστε να καταλήγεις να μαθαίνεις γι’ αυτό περισσότερα από όσα είχες ζητήσει.

Πάτα το play και έλα σε μια κουβέντα με παιδικές αναμνήσεις, ενήλικες απορίες και δύο πολύ διαφορετικές αντιδράσεις απέναντι στο ίδιο παιχνίδι. Αν παίζεις ήδη, ο Γιώργος χρειάζεται ενισχύσεις. Αν απορείς τι βρίσκει σε όλα αυτά, ο Δημήτρης έχει αναλάβει να κάνει τις ερωτήσεις σου.

Links που αναφέρονται

• RollMatch

1. Το Fathers Tales στο YouTube
2. Γίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube
3. Βρείτε τα Live Streams μας εδώ

Η τελευταία φορά που έκανες εξετάσεις ήταν «πρόσφατα». Αρκεί να μη σε ρωτήσει κανείς ποια χρονιά. Νιώθεις καλά, δεν πονάς πουθενά και έχεις πολύ καλύτερα πράγματα να κάνεις από το να κλείνεις ραντεβού για αιμοληψίες. Μήπως, όμως, το «αφού νιώθω καλά» δεν είναι απάντηση, αλλά η πιο βολική δικαιολογία που έχεις πει στον εαυτό σου;

Στο 129ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης συναντιούνται κάπου ανάμεσα στο «βάλε και αυτή την εξέταση» και στο «θα πάω κάποια στιγμή». Ο ένας επέστρεψε από το καλοκαίρι με αρκετά αποτελέσματα για να ανοίξει προσωπικό αρχείο. Ο άλλος έχει μερικούς πολύ ανθρώπινους λόγους που το δικό του αρχείο δεν ανανεώνεται τόσο συχνά. Και φυσικά, ο καθένας έχει τις ερωτήσεις του για τον άλλον.

Γιατί μπορεί να έχεις μεγαλώσει, να έχεις παιδιά και υποχρεώσεις, αλλά μπροστά σε μια βελόνα να μη σε βοηθάει καθόλου το βιογραφικό σου. Από την άλλη, μπορεί η βελόνα να μη σε τρομάζει ούτε λίγο και να σε αγχώνει περισσότερο το τηλεφώνημα για το ραντεβού. Τελικά, όταν λέμε «δεν μου αρέσουν οι εξετάσεις», μιλάμε όλοι για το ίδιο πράγμα;

Και μετά υπάρχει το άλλο άκρο. Κλείνεις το ραντεβού, κάνεις τις εξετάσεις, παίρνεις τα αποτελέσματα και αντί να ηρεμήσεις, αποκτάς καινούριες απορίες. Κάπου εκεί ανοίγει ο υπολογιστής και αρχίζει η αναζήτηση. Πόσο ψάξιμο χρειάζεται για να νιώσεις ασφαλής; Και πότε το «ας δω λίγο τι σημαίνει αυτό» παύει να σε βοηθάει και αρχίζει να σου τρώει το βράδυ;

Βέβαια, δύο καραφλά αγόρια που συζητούν τις εμπειρίες τους από διαγνωστικά κέντρα δεν γίνεται να κρατήσουν την κουβέντα σοβαρή για πολύ. Υπάρχουν εξετάσεις για τις οποίες μιλάς άνετα και άλλες που θέλουν μια μικρή εισαγωγή πριν τις αναφέρεις στην παρέα. Εμείς, προφανώς, παραλείψαμε την εισαγωγή. Οι λεπτομέρειες στο επεισόδιο, γιατί ορισμένες ιστορίες αδικούνται όταν τις διαβάζεις αντί να τις ακούς.

Δεν είμαστε γιατροί και αυτό δεν είναι ιατρικός οδηγός. Είναι μια κουβέντα για τις αναβολές, τους φόβους και τις αντιφάσεις μας όταν ασχολούμαστε με την υγεία μας. Πάτα το play και σκέψου ποιος φίλος σου λέει μονίμως «πρέπει να κάνω κι εγώ κάποια στιγμή εξετάσεις». Αν δεν σου έρχεται κανείς στο μυαλό, υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να είσαι εσύ αυτός ο φίλος.