Er is één zin die diep in onze Nederlandse cultuur verankerd zit:

“Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.”

En hoewel die uitspraak warm en bescheiden klinkt, zie ik in mijn praktijk dat hij voor veel professionals — van starters tot leiders — een onverwachte bijwerking heeft:

hij sabotageert groei.

Niet bewust.

Maar wel structureel.

Waarom?

Omdat de Nederlandse werkcultuur gebouwd is op gelijkheid, bescheidenheid en nuchterheid.

Prachtige waarden…

totdat je ze té letterlijk gaat leven.

Psychologisch gezien botsen deze culturele normen met iets wat we in de loopbaanpsychologie heel goed kennen:

zichtbaarheid = kansen.

Wie nooit laat zien wat hij kan, wordt simpelweg minder vaak gezien als iemand die klaar is voor de volgende stap.

En toch hoor ik professionals dagelijks zeggen:

• “Ik hoef niet zo nodig op de voorgrond.”

• “Mijn werk spreekt voor zich.”

• “Ik wil niet arrogant overkomen.”

Dit klinkt sympathiek — maar het is een misverstand.

Want competentie creëert kwaliteit…

maar zichtbaarheid creëert vooruitgang.

Waarom is dit nu zo’n Nederlands fenomeen?

Omdat wij in de sociale psychologie hoog scoren op collectivistische bescheidenheid: je moet niet boven het maaiveld uitsteken.

In veel internationale contexten wordt initiatief gezien als leiderschap.

Maar in Nederland wordt het soms ervaren als opscheppen, ambitieus zijn, té uitgesproken zijn.

Het gevolg?

Uit onderzoek blijkt dat Nederlanders zichzelf internationaal het minst hoog inschalen op talent en potentieel — terwijl objectieve cijfers laten zien dat we juist bovengemiddeld goed scoren.

We onderschatten onszelf structureel.

Dus hoe doorbreek je dit patroon?

Hier zijn drie psychologische inzichten die echt verschil maken.