ଏହି ଆଧ୍ୟାୟଟି (ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭଗବଦ୍ ଗୀତାର ପଞ୍ଚଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ) 'ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଯୋଗ' ଉପରେ ଏକ ଗଭୀର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଆଲୋକପାତ। ଏଥିରେ ସଂସାରକୁ ଏକ ଓଲଟା ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ବୃକ୍ଷ ସହ ତୁଳନା କରାଯାଇ ବିଷୟାସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ବୈରାଗ୍ୟରୂପକ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଆଯାଇଛି। ଲେଖକ ଏଠାରେ କ୍ଷର (ନଶ୍ୱର), ଅକ୍ଷର (ଅବିନାଶୀ) ଏବଂ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ତତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ଅତି ସରଳ ଭାବେ ବୁଝାଇଛନ୍ତି। ଭଗବାନ କିପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଜଠରାଗ୍ନି ଓ ଚୈତନ୍ୟ ରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ, ତାହା ଏହି ଆଲୋଚନାର ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟ। ଶେଷରେ, ଏହି ଗୁହ୍ୟତମ ଜ୍ଞାନକୁ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନ କୃତାର୍ଥ ହୁଏ ବୋଲି ଏହି ଉତ୍ସରେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ଏହା ବେଦାନ୍ତ ଦର୍ଶନର ସାରନିର୍ଯାସ ଭାବେ ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ କର୍ମର ଏକ ସୁନ୍ଦର ସମନ୍ୱୟ ପ୍ରଦାନ କରେ।

ମାସିକ ଓମ୍‌କାର ପତ୍ରିକା, ଜାନୁୟାରୀ ୨୦୨୬ ସଂଖ୍ୟାର ବୈଦିକ ପ୍ରାର୍ଥନା (Vol 22, issue 10)ବିଚାର ସର୍ବଦା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ହେଉବୈଶ୍ୱଦେବୀଂ ବର୍ଚସ ଆରଭଧ୍ୱଂ ଶୁଦ୍ଧା ଭବନ୍ତଃ ଶୁଚୟଃ ପାବକାଃ ।ଅତିକ୍ରାମନ୍ତୋ ଦୁରିତା ପଦାନି ଶତଂ ହିମାଃ ସର୍ବବୀରା ମଦେମ୍ ।।(ଅଥର୍ବ ବେଦ-12-2-28)ଭାବାର୍ଥ : ଆମର ବିଚାର ସର୍ବଦା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ହେଉ । ଆମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କୁ-ମାର୍ଗରୁ ବଞ୍ଚାଇ ସତ୍ମାର୍ଗରେ ନେଇ ଚାଲିବା, ଯେପରି ସମସ୍ତେ ମିଳିମିଶି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ।

ମାନବ ଜୀବନ ଏକ ଅନନ୍ତ ଯାତ୍ରା । କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ, ଆମେ କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛୁ ଏବଂ କେଉଁଠାକୁ ଯାଉଛୁ? ସନାତନ ଦର୍ଶନ ଅନୁଯାୟୀ, ଜୀବାତ୍ମା ହେଉଛି ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଏକ ଅଂଶ, ଯିଏ ଏହି ଭୌତିକ ସଂସାରରେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ପ୍ରବାସ କରୁଛି । ଯେପରି ଜଣେ ପଥିକ ବିଦେଶରେ ଭ୍ରମଣ କଲାବେଳେ ନିଜ ଘରକୁ ମନେ ପକାଏ, ସେହିପରି ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ନିଜର ଶାଶ୍ୱତ ଧାମ ବା ‘ନିଜ ନିକେତନ’କୁ ଫେରିଯିବାକୁ ବ୍ୟାକୁଳ ହୁଏ । ଏହି ଭାବଧାରାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମାର୍ମିକ ଓ ଦାର୍ଶନିକ ଢଙ୍ଗରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ଏକ କାଳଜୟୀ ବଙ୍ଗଳା ଭକ୍ତି ସଙ୍ଗୀତରେ – “ମନ ଚଲ ନିଜ ନିକେତନେ” ।