Gisteren kwam Daan langs. We aten pizza, dronken cola en heel even voelde alles weer normaal. Tot hij mijn verrekijker oppakte en ineens stil werd. Sindsdien probeer ik mezelf ervan te overtuigen dat ik dingen zie die er misschien helemaal niet zijn.

Dus besloot ik vandaag iets anders.

Niet stoppen.

Niet testen.

Gewoon... normaal doen.

Want hoe moeilijk kan het zijn om één avond níét steeds naar de overkant te kijken?

Het antwoord viel een beetje tegen.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren betrapte ik mezelf erop dat ik inmiddels meer onthoud dan ik eigenlijk zou willen. Ik hoef nog maar een paar seconden te kijken en mijn hoofd vult de rest vanzelf in. Dat vond ik eerlijk gezegd best confronterend.Dus besloot ik vanavond iets uit te proberen.Geen groot experiment.Gewoon iets kleins.Ik wilde weten of het echt tussen mijn oren zat.Of dat ik inmiddels zo gewend ben geraakt aan de overkant dat mijn brein overal verbanden begint te zien.En soms...kun je beter geen experimenten doen als je eigenlijk bang bent voor de uitkomst.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren dacht ik iets op zijn vensterbank te zien staan. Twee ronde glazen. Zwart. Langwerpig. Mijn eerste gedachte was meteen: een verrekijker.

De hele nacht bleef die gedachte door mijn hoofd spoken.

Maar misschien kwam dat vooral omdat ik inmiddels overal betekenis achter begin te zoeken.

Vandaag appte Daan.

Hij vond dat ik me de laatste tijd een beetje had verstopt.

Dus vanavond kwam hij langs.

Pizza.

Cola.

Flauwe grappen.

Precies wat ik eigenlijk nodig had.

Tenminste...

dat dacht ik.

Want soms heb je iemand anders nodig om je weer met beide benen op de grond te zetten.

En soms...

maakt diegene alles alleen maar ingewikkelder.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.