Vele vrijwilligers helpen medemensen in de laatste levensfase.

Germaine is één van de ruim tachtig vrijwilligers in een Nederlands Hospice.

Een hospice is voor velen een onbekend begrip,
iets wat veel mensen voorlopig maar een beetje van zichzelf wegduwen.

Germaine wil je hier graag wat meer over vertellen,
het is een zinvolle bezigheid
waar je misschien meer over het leven zelf ontdekt dan over de dood.

Het verhaal van Germaine: 'Ontdek het echte leven in het hospice:
warme zorg, ontroerende verhalen en pure menselijkheid in de laatste levensfase'.

Een hospice is een warm 'bijna-thuis-huis'.

Luister of kijk naar het openhartige gesprek met vrijwilliger Germaine Willink
en laat je inspireren over loslaten, afscheid nemen en de veerkracht van mensen.

Hospices roepen bij velen het gevoel op van een laatste halte waar enkel de dood wacht.
Maar in deze aflevering van ‘Oud worden in de praktijk’ ontmoet je Germaine Willink:
een vrouw die na een carrière bij de politie haar roeping vond als vrijwilliger in het hospice van Gorinchem.

Het hospice blijkt geen kille plek, maar juist een warm ‘bijna-thuis’-huis,
waar aandacht, zorg en menselijkheid centraal staan – voor zowel gasten als hun omgeving.​

Thuisgevoel voorop
Germaine vertelt met bevlogenheid hoe het leven er in een hospice aan toe gaat.
Het is een plek waar men in de laatste levensfase vooral ontzorgd wordt en het ‘thuisgevoel’ voorop staat.

Gasten mogen hun eigen kamer volledig naar wens inrichten, familie kan blijven slapen, en zelfs de maaltijden zijn volledig op maat:
"Als iedereen iets anders wil eten, dan koken we gewoon voor iedereen iets anders."

Vrijwilligers kloppend hart
Vrijwilligers vormen het kloppend hart van het huis, zonder hen zou het hospice niet draaiende blijven.​
Naast praktische zorg is vooral aandacht voor de mens in de laatste levensfase belangrijk.

De gesprekken zijn diepgaand, ontroerend en soms confronterend. Van angsten voor de dood tot verstoorde familiebanden:
niets blijft onbesproken. Germaine deelt persoonlijke anekdotes die laten zien hoe intens maar ook mooi en verbindend deze laatste fase kan zijn.

Zo ontstonden er in het hospice vriendschappen, werd er geklaverjast en
ontstonden waardevolle ontmoetingen voor wie nog één keer afscheid wilde nemen.​

Wachtlijsten en familiegeschiedenissen
Het gesprek toont ook de keerzijde: niet iedereen kan in het hospice terecht,
er zijn wachtlijsten, financiële zorgen en schrijnende familiegeschiedenissen.

Toch wordt er altijd gezocht naar oplossingen – niemand wordt geweigerd vanwege geld of achtergrond,
en ook mensen zonder netwerk krijgen de zorg die nodig is.

Rouw, religie, zingeving
Ook thema’s als afscheid, rouw, religie, euthanasie en zingeving komen voorbij.
Germaine legt uit dat het hospice openstaat voor iedereen, ongeacht geloof of achtergrond,
en dat er ruimte is voor rituelen en keuzes rondom het levenseinde.

Voor vrijwilligers zijn er jaarlijkse bijscholingen over rouw en gesprekstechnieken,

wat de onderlinge verbondenheid verdiept en zorgt voor persoonlijke groei bij iedereen die zich inzet.​

Humor, verdriet, hoop en liefde
Dit intieme gesprek biedt een unieke inkijk in het dagelijks leven en het stervensproces binnen een hospice –
met alle kwetsbaarheid, humor, verdriet, hoop en liefde die daarbij hoort.

Het zet aan tot nadenken: over leven, loslaten, herinnerd worden en de keuzes die je kunt maken over je eigen einde.

Germaine’s openheid en reflecties maken nieuwsgierig om haar bijzondere en soms ontroerende verhalen.