Bu bölümde ekibin tamamı “overengineering” dertlerine odaklanıyor.

• Overengineering nedir? Golden-plating, premature optimization ve “her soruna mikroservis” refleksinin köklerini arıyoruz.

• MVP vs. POC vs. uzun vadeli mimari. Bir teknolojiyi “denemek için” mi, gerçekten ihtiyaç olduğu için mi kullanıyoruz?

• Ölçek, maliyet ve vizyon. 100 kullanıcıya hizmet veren bir sistemi event driven mimariye taşıma senaryosu neden çoğu zaman boşa efor?

• ADR, OKR’ler ve pragmatizm. Overengineering’i sürecin başında yakalamak ve ekipçe “yeterince iyi”de uzlaşmak için kullanabileceğimiz araçlar.

• Kodu çöpe atmak korkulacak şey mi? Refactor etmek mi, yeniden yazmak mı? “Trabzon hurması gibi legacy” örnekleriyle tartışıyoruz.

Junior’dan senior’a herkesin içindeki “Şuraya da bir queue atsak mı?” sesini susturmak bazen zor. Bu kayıtta, hem tatminsizliğin hem merakın projeleri nasıl karmaşıklaştırdığını masaya yatırıyor; ürünün, ekibin ve şirketin gerçeklerine uygun “optimum” çözüme nasıl yaklaşıldığını konuşuyoruz.

Katılımcılar;

Fırat Özbolat

Deniz İrgin

Mert Susur

Deniz Özgen

Barış Özaydın

Onur Aykaç

Bu bölümde ekiplerin ve bireylerin omuzlarındaki “bilişsel yük” kavramını masaya yatırıyoruz. Codefiction ekibi, context-switching’in verimliliği nasıl düşürdüğünü, ölçek büyüdükçe teknoloji setinin çeşitlenmesinin ve sorumlulukların yayılmasının geliştiricinin zihinsel kapasitesini nasıl zorladığını örneklerle anlatıyor. Front-end’den veri tabanına, CI/CD pipeline'larına insan-kaynakları işlemlerine kadar uzanan dağınık görevlerin, doğru kurgulanmamış süreçler ve eksik dokümantasyonla birleşince ne kadar görünmez bir “yavaşlatıcı”ya dönüştüğü açıklanıyor.

İkinci kısımda bilişsel yükün hem ekip çıktısını hem de çalışan sağlığını (burn-out riskini) nasıl etkilediği tartışılıyor; Team Topologies, Developer Experience ekipleri, “discovery” time-box’ları, standardize teknoloji seçimleri, net domain sınırları ve iyi yazılmış dokümantasyon gibi çözümler tartışılıyor. Teknik borcun ve sürekli toplantı trafiğinin yaratabileceği gizli maliyetlere değinilirken, yöneticilerin olduğu kadar ekip üyelerinin de yükü ölçme-dile-getirme sorumluluğu vurgulanıyor. Bölüm, “her şeyi yapmaya çalışmak yerine önceliklendirmek, sınırlar koymak ve odaklanmak” çağrısıyla kapanıyor.

Katılımcılar;

Fırat Özbolat

Deniz İrgin

Mert Susur

Deniz Özgen

Barış Özaydın

Onur Aykaç

Bu bölümde “otonom takım” kavramını masaya yatırıyor, “empowered” ekipler ile otonom ekipler arasındaki farkları tartışıyoruz. Bir takımın kendi kararlarını alabilmesi için hangi yetkinliklere ve süreçlere ihtiyaç duyduğunu, şirket kültürünün ve liderliğin bu süreçteki rolünü ele alıyoruz. Ayrıca, otonomi sağlayan (veya sağlamayan) kurumların hangi motivasyonlarla hareket ettiğini, büyük işten çıkarmaların ekiplerin risk alma iştahını ve güven duygusunu nasıl etkilediğini inceliyoruz. Takımın içindeki işbirliği, teknik karar süreçleri, liderlik ve kurumsal iletişim boyutlarıyla otonomiye bütüncül bir bakış sunuyoruz. Otonominin “her kararı dilediğince almak” olmadığını, sağlam bir yönetişim ve ortak anlayışla birleştiğinde gerçek değer yarattığını pratik örnekler üzerinden anlatırken, “otonomi verilmez, alınır” söyleminin ne anlama geldiğini somutlaştırmaya çalışıyoruz. Katılımcılar; Uğur Atar Mert Susur Deniz İrgin Onur Aykaç Deniz Özgen Fırat Özbolat Barış Özaydın