Niektóre spotkania zostają z nami na całe życie. Czasem wystarczy jedna chwila, żeby ktoś, kto jeszcze przed momentem był zupełnie obcy, stał się kimś wyjątkowym.

W tym odcinku wracam do końca 1995 roku. Do spotkania, od którego zaczęła się historia mojej przyszłej żony i moja. Do pierwszego zauroczenia, emocji i czasu, kiedy jeszcze nie wiedziałem, dokąd zaprowadzi mnie ta znajomość.

To opowieść o początku. O niej i o mnie. O pierwszych uczuciach, które z perspektywy lat nabierają zupełnie innego znaczenia.

Czasem wystarczy jeden instrument, kilka dźwięków i chwila, żeby odkryć coś, czego wcześniej nawet nie szukaliśmy.

W tym odcinku wracam do czasów, kiedy grałem z przyjaciółmi w zespole „Cisza”. Opowiadam o początkach mojej fascynacji gitarą basową, o pierwszych próbach i o utworze „Bogu czy Czarownicy”, który skomponowałem, a do którego tekst napisał Oziu.

To także historia muzyki, która potrafiła pochłonąć nas bez reszty. Tak bardzo, że czasem trudno było powiedzieć, gdzie kończy się granie, a zaczyna coś, czego nie da się łatwo opisać.

Są marzenia, z których rezygnujemy, bo przestajemy w nie wierzyć. I są takie, które odkładamy na bok, choć wcale nie przestaliśmy ich kochać.

W tym odcinku wracam do czasu, kiedy muzyka i scena były dla mnie czymś więcej niż pasją. Do szkoły estradowej, marzeń o śpiewaniu i sukcesu, który dał mi powód, żeby uwierzyć, że może naprawdę się do tego nadaję. Opowiadam też o decyzji, która skierowała mnie na zupełnie inną drogę.

Zostałem informatykiem. Muzykę odłożyłem na kołek.

Czy można po prostu zrezygnować z czegoś, co było tak ważną częścią życia? I co zostaje, kiedy wybieramy drogę, która wydaje się rozsądniejsza?

To kolejny fragment mojej historii. Bez dopisywania morałów i bez udawania, że wtedy wiedziałem to, co wiem dzisiaj.