Ο Χάρης Χριστόπουλος φέρνει στο τραπέζι την παιδική του ηλικία φτάνοντας στο σήμερα, κάνοντας μια σοκαριστική αναδρομή σε όλα όσα συνέβαλαν για να είναι αυτός που είναι σήμερα. Καταθέτει τις παιδικές του αναμνήσεις λέγοντας πως έζησε με έναν πατέρα που ήταν απών, το τραύμα που του δημιούργησε η απουσία του, την κάθαρση που αισθάνθηκε όταν ενηλικιώθηκε και αποφάσισε να τον αντιμετωπίσει και τη λύτρωση που ένιωσε ο ίδιος όταν έγινε πατέρας για πρώτη φορά πριν από έξι χρόνια τονίζοντας πως η πατρότητα του έδωσε πληρότητα και ίαση στο τραύμα του. Παραδέχεται πως παντρεύτηκε το τραύμα του, δηλαδή τον πατέρα του και μέχρι σήμερα συγκινείται βαθιά όταν μιλάει τόσο για τον πατέρα του, όσο και την παιδική του ηλικία αλλά και για την ανιδιοτελή αγάπη που ένιωσε μέσω της πατρότητας. Νιώθει έτοιμος να γίνει ξανά κομμάτι της τηλεόρασης και μοιάζει σίγουρος πως αυτό θα συμβεί.

Θερμές ευχαριστίες στην Delonghi για την ευγενική χορηγία της εκπομπής.

Η Βρισηίδα, μίλησε για τη ζωή της και την μέχρι στιγμής πορεία της με αφοπλιστική ειλικρίνεια χωρίς παρωπίδες και προσωπεία. Περιγράφη τη διαδρομή της από βρεφονηπιοκόμος μέχρι την τωρινή της ενασχόληση με το ραδιόφωνο στεκούμενη στα σημεία εκείνα που την στεναχώρησαν, την απογοήτευσαν αλλά τελικά της έδωσαν και δύναμη να εξελιχθεί. Το MyStyleRocks της στέρησε το δικαίωμα να επιστρέψει στο επάγγελμα του βρεφονηπιοκόμου λόγω του ότι στα μάτια της κοινωνίας ήταν απλά ένα μοντέλο. Στο Survivor θεωρεί πως αδικήθηκε διότι βγήκε προς τα έξω μια πολύ λανθασμένη εικόνα του χαρακτήρα της, ενώ μια συντροφική της σχέση της κόστισε πολύ, τόσο οικονομικά όσο και ψυχικά με αποτέλεσμα να μείνει χωρίς χρήματα και να αναγκαστεί να ψάξει παντού για δουλειά για να μπορέσει να επιβιώσει. Σήμερα, στέκεται στα πόδια της και έχοντας βρει τον άνθρωπο με τον οποίο θέλει να κάνει οικογένεια και απολαμβάνοντας τη σχέση της και τη ζωή της με υγεία και ισορροπία.

Ο Νίκος Γκέλια, μιλά με ειλικρίνεια για τη ζωή του και την μέχρι στιγμής πορεία του. Με καταγωγή από την Αλβανία, περιγράφει το πως αναγκάστηκαν οι γονείς του να τον αφήσουν πίσω προκειμένου να έρθουν στην Ελλάδα για να κυνηγήσουν ένα καλύτερο αύριο και να στρώσουν το έδαφος για τον ερχομό των παιδιών τους στη χώρα μας. Θυμάται τη φορά εκείνη που του αρνήθηκαν να περάσει τα σύνορα καθώς επίσης περιγράφει ένα σκηνικό βάναυσου ρατσισμού το οποίο βίωσε η μητέρα του και εκείνος ήταν παρών. Ο ρατσισμός που δέχθηκε ο ίδιος ως παιδί είναι κάτι που έχει αφήσει υπολείμματα μέχρι και σήμερα στην ψυχή του. Εξομολογείται πως έχει ενοχές απέναντι στο παιδί του λόγω της απουσίας του για τις ανάγκες της δουλειάς του. Ο χωρισμός από τη μητέρα του παιδιού του ήταν κάτι που έγινε για καλό και ήταν μια από κοινού απόφαση ενώ εξηγούν και θα εξηγούν σταδιακά στην κόρη τους τη νέα αυτή συνθήκη.