Barışın terzisi olmak, önce kendi hikâyeni dikmekten geçer.Kendi hikâyeni dikme sorumluluğunu almak, bireyi yaşama, yeryüzüne ve dönüşüme katar. Birey dönüşüme katılırsa, toplum da dönüşür — ama nereye doğru? Barışa, aşka, şefkate, iyiye ve güzelliğe doğru.

Peki, bu nasıl mümkün olur?Bu bölümde biz, “kendi hikâyeni dikmek” ne demek, bunu nasıl yaparız ve barış mücadelesinde nasıl yer alırız sorularını ele aldık.Bir hikâye üzerinden çözümleme yaptık, kendi deneyimlerimizi ve hikâyelerimizi sorguladık; böylece hem bireysel hem toplumsal dönüşümün yollarını tartıştık.

Bu dünya dehşetli fantezilerle dolu; biz ise bir karşı fantezi talep ediyoruz:Barışı, yaşamı, aşkı, sevgiyi, kahkahayı ve dansı savunan bir fantezi.

Bir örüntü oluşturarak devam ettiğimiz barış çemberimizin bu bölümünde bir karşı fantezi olarak barış savunuculuğuna, şiddetsizlik etiği ve siyasetine, birbirimize olan bağımlılığımıza ve yaralanabilirliğimize değiniyoruz.

Bu bölümle birlikte dört bölümlük bir arayışa adım atıyoruz.Aradığımız şey: Bir bebekten barış nasıl yaratılır?

Bu ilk durakta şu soruların etrafında dolaşacağız:Bebek kimdir? Barış nedir? Yaratmak ne demektir? Kim, neyi, nasıl yaratır?

Acelemiz yok. Çünkü gerçekliğimizde bir bebekten katil yaratan bir karanlıkla karşı karşıyayız.Bu karanlıkla mücadele etmek için her adımı sakin, her adımı bilinçli atmak zorundayız.

Zor da olsa buradayız.Çiçekteyiz, doğumdayız.Aydınlığı arama direncindeyiz.

Bu bir umut, evet.Bu bir sorumluluk, evet.Ama hepsinden öte, bu bir ontolojik çağrı.

Hepimize.

Gelin birlikte soralım:Bir bebekten barış yaratan o aydınlık nasıl olabiliriz?