یونگ در سراسر زندگی علمی‌اش، آثاری سنگین و تخصصی برای جامعهٔ روان‌پزشکان نوشت و همواره پیشنهاد بازنویسی سادهٔ مفاهیم برای عموم مردم را رد می‌کرد.

اما در ۸۳ سالگی، خوابی سرنوشت‌ساز دید. رویایی که پیامی روشن در بر داشت:

*«وظیفه داری پیش از رفتن، این حقایق را به زبانی بگویی که هر انسانی بتواند با جان و دل آن را لمس کند.»*

همین رویا سرآغاز نگارش این کتاب شد. یونگ در واپسین ماه‌های حیات خویش، بخش اصلی این کتاب را نگاشت و بر روند تدوین آن نظارت کرد.

بنابراین، «انسان و سمبول‌هایش» یک مرور کلاسیک نیست؛ وصیت‌نامه فکری یونگ است برای انسانی که زبان ناخودآگاه خود را به دست فراموشی سپرده است

یونگ در همان ابتدا تمایزی بنیادین مطرح می‌کند: تفاوت میان **نشانه (Sign)** و **نماد (Symbol)**.

یک نشانه، امری کاملاً قراردادی و تک‌بعدی است. تابلو یا چراغ قرمز پیام مشخصی دارد: «توقف کن». هیچ ابهامی در آن نیست؛ عقل خودآگاه آن را پردازش می‌کند

اما یک **نماد** فراتر از دیوارهای واژه‌هاست. نماد دربردارندهٔ رازی نهفته و سرشار از بار روانی ناخودآگاه است؛ چیزی که عقل منطقی به تنهایی قادر به احاطه بر آن نیست.

یونگ هشدار می‌دهد که انسان امروز عقل خود را به یک بت بدل ساخته است. ما با علم و منطق جهان بیرون را تسخیر کرده‌ایم، اما پل ارتباطی با اعماق ناخودآگاه غریزی را شکسته‌ایم.

زبان ناخودآگاه نه واژه‌های خطی، بلکه **رویا و نماد** است؛ و رویاها به سراغ ما می‌آیند تا یک‌جانبه‌نگری و غفلت‌های خودآگاه روزمره را جبران کنند.